Veño de regresar do I Congreso da Xuventude Galega Residente en Países Europeos, e quero compartir con todos vós o que foi unha das experiencias máis interesantes en anos.
Voltei de Frankfurt coas baterías cargadas para moito tempo. Esa carga foise acumulando pouco a pouco no fin de semana que durou o evento a base de pequenas vivencias, de conversas, de miradas, de risas, de sorpresas, de imaxes, de músicas... Non me chegaría un post dunha extensión razoable para contarvolo todo, así que vou lembrar alguns deses momentos a voatecla, según vaian xurdindo, co único obxectivo egoista de re-crear esas situacións e fixalas millor na memoria.
Recordo a barandilla na beirarúa xusto diante da entreda do albergue xuvenil ás dúas da maña. Un puñado de rapaces e rapazas, fillos e netos de galegos, chegados a Frankfurt dende as catro esquinas de Europa, saían a fumar ou chegaban ao niño despois da penúltima cervexa. Xuntábanse alí a falar na lingua común. Unha língua común á que os matices xa de por sí variados das distintas orixes dos seus devanceiros na terra nai, se sumaban as cores do alemán, o francés, o holandés, ... Galego de Lugo e de París. Galego do Barco e da Suiza. Galego de Muros e de Bruselas...
Recordo a Rubén, Tamara, Roberto e Ignacio falando de cine. A Ignacio filosofando coma sempre. Sempre cheo de razón pero sempre disposto a escoitar. Recordo compartir con Tamara e Ignacio visións sobre a arte, palabra pintada ou sentimento, os tres sempre cheos de razón pero sempre dispostos a escoitar.
Lémbrome da música. Nuria-Nikita montando o sacho, tecnoloxía de doble uso para facermos vibrar xunto con Natalia, Verónica, Magalí e Marisol. Mafia galega e Gran purismo Galician Hip-Hop rules the world. O Miudiño saturado de última hora que calquera galego alomenos ata a terceira xeración leva gravado nos seus xenes.
Venme á mente a colonización nocturna dun Biergarten, e a resposta Gypsy Kings inmediata dos donos teutones. ¡Chacho, que somos galegos!
Recordo a Dolores e o resto do equipo do CXG, paradigma colectivo da cultura do facer, do compromiso, da confianza nun mesmo e nos demais. Recordo que pensei que, unha vez chegada a unha idade que descarta a posibilidade de "ser", agradecería de corazón que me volveran a dar a posibilidade de "estar".